IndexIndex  PortalPortal  GebruikerslijstGebruikerslijst  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  Panem  

Deel | 
 

 When the waves are waving. {Lenobia}

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Clarisse

avatar

Aantal berichten : 154
Mockingjays : 15026
Registratiedatum : 01-07-13

Panem ID
Naam: Clarisse Adams
District: 4
Partner: Rozen zijn rood, smurfen zijn blauw, ik dacht dat ik lelijk was maar toen zag ik jou

BerichtOnderwerp: When the waves are waving. {Lenobia}   wo jul 31, 2013 9:01 am


Fantasy is the beginning of each human realization
Verveeld keek Clarisse over de zee uit.
Zoals gewoonlijk oogde het prachtig, maar voor mensen die al 15 jaar dag en nacht op de zee uitkeken had het niet veel speciaals te bieden.
En buiten het feit dat je makkelijker eten kon stelen omdat er zoveel te vinden was in zee, had je niet echt veel verschil met andere districten. Andere beroepsdistricten dan toch.
Clarisse had graag eens naar een ander district gereisd, maar dat was tot nog toe te duur geweest. Enkel nu het een beetje afgeprijsd was, waren zijzelf en haar vriendin Lianne erover gaan twijfelen om toch te sparen en misschien eer reisje te boeken naar een armer district. Zolang het maar niet 7 was. Daar had ze een pesthekel aan.
Cla zuchtte diep. Ze had gedacht dat frisse zeelucht inademen misschien zou helpen haar zorgen te vergeten, maar dat deed het allesbehalve.
De golven golfden heen en weer als gekken. Dat deden ze nu eenmaal af en toe wel eens, en meestal was dat vlak voor een storm.
Niet dat dat Clarisse ook maar een klein beetje boeide, maar het deed haar er gewoon aan denken.
Vluchtig keek ze om zich heen om te zien of ze iemand herkende, maar helaas, het strand was weer overbevolkt van de onbekende zotten.
Er zou vast wel iemand tussen zitten die ze kende, maar op het eerste zicht zag ze die niet.

//I know, deze post is zó lame, maar dat zijn mijn eerste posts in een topic nu eenmaal altijd. Ik moet er gewoon altijd even inkomen :3
I am who I am. You are who you are. Everyone is unique


Laatst aangepast door Clarisse op do aug 01, 2013 9:31 am; in totaal 2 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lenobia

avatar

Aantal berichten : 338
Mockingjays : 17590
Registratiedatum : 29-06-13
Woonplaats : Fluffyland

Panem ID
Naam: Lenobia LaFonte
District: Capitool
Partner: If you don't have it, you just need to fight for it.

BerichtOnderwerp: Re: When the waves are waving. {Lenobia}   wo jul 31, 2013 10:05 am


people change
De trein reed erg traag. Natuurlijk reed ze niet met openbaar vervoer, maar met het luxueuze en kolossale exemplaar van de President, haar vader. Toch was Lenobia niet tevreden. Reizen was anders dan ze gedacht had. Dit was de eerste keer dat ze voor haar lol op reis ging, en ze had er dan ook zelf voor moeten betalen. Niet dat dat voor haar en haar creditkaart een probleem was, maar het was, zoals ze al zei, anders. Een nieuwe ervaring. Het was leuk. Niet leuk als in de leuk die ze verwacht had. Met opgetrokken bovenlip zette ze haar zwarte zonnebril, bezet met diamanten, een stukje verder op haar neus, zodat de glazen haar zicht niet belemmerde. De zee kwam in zicht en ze glimlachte. Eindelijk. Er leken uren, doodsaaie uren verstreken te zijn sinds ze van het Capitool in de trein was gestapt. Er fonkelde iets in haar ogen, wat misschien wel eens verwondering zou kunnen zijn. Natuurlijk liet ze zich met rechtte rug weer in haar stoel, nipte van haar wijnglas en verborg het. Haar staat was de mooiste en ze zou het niet laten gebeuren dat iemand daar twijfel in zou trekken.
Lenobia snoof. Ze keurde niemand een blik waardig en praatte tegen niemand. Nog voordat iemand in de trein haar tegen kon houden, sprong ze elegant de half geopende deur open en sprong de trein uit. Natuurlijk landde ze gracieus op haar hakken. Tikkend mengde ze zichzelf tussen de mensen, zodat ze niet meer op zou vallen voor het personeel van haar vader dat haar zou willen meeslepen naar van allerlei culturele bezienswaardigheden en hotels. Gatver, ze sliep nog liever in de trein. Lenobia glimlachte in zichzelf. Dat was nog niet eens zo'n slecht idee, als je slechte haardagen achterwegen zou laten. Het was echt druk op het strand, waar Lenobia zich niet echt gemakkelijk door voelde. Tot haar grote ergernis herkende niemand haar en was het bloedheet. God, ze had geen zwart aan moeten doen. En ja, ze ging daadwerkelijk wel eens naar de thuislessen die ze kreeg. Alles was beter dan suffe presidentiële verplichtingen. Snel trok ze haar zwarte jack uit en zette haar zonnebril af, die ze in de handtas stopte. Het geruis van de golven was een nieuw geluid voor haar. ze had nog nooit de zee gezien. Nieuwsgierig bekeek ze de wilde golven en snoof de zilte zeelucht in. Ze speurde het hele strand of en verwonderde zich over de grote ervan. Ze zou zichzelf natuurlijk nog liever ophangen aan haar hemelbed dan dat hardop toe te geven. Ze wierp een steelse blik op haar bloedrood gelakte nagels en toen ze zichzelf ervan vergewist zat dat het er nog perfect op zat, tuurde ze weer met vernauwde ogen voor zich uit, met haar hand op haar voorhoofd tegen de zon. Plotseling viel haar blik op een rustiger plekje. Vlak bij een bos van palmbomen en rotsen. Ze haalde haar schouders op en liep erheen, moeizaam omdat haar vervloekte laarzen in het zand bleven steken. Shit, het zand ruïneerde ze nog.
Het was inderdaad zo rustig als het van een afstand geleken had, als je het vergeleek met andere delen van het strand. Ze keek er rond, op zoek naar een plekje waar enigszins schaduw te bekennen was. Plotseling draaide ze zich achterdochtig om, naar de plek waar een persoon dicht bij haar in haar ooghoeken opdoemde. Ze keek ernaar en trok vervolgens een perfect geëpileerde wenkbrauw op. Een blond meisje had haar gadegeslagen. "Wat kijk je?" Snauwde ze. Ze vond het leuk om herkend te worden, maar nu vluchtte ze er juist voor weg. "Heb ik wat van je aan?" Ze onderdrukte de neiging om te grinniken, of te walgen, bij de gedachte dat ze haar kleding aan had.

//Valt mee hoor! Ik ga wel vrijdag met mijn zusje op vakantie voor 10 dagen, dus helaas moet je dan even wachten Smile
So don't hold on to the girl I used to be, I probably killed her
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Clarisse

avatar

Aantal berichten : 154
Mockingjays : 15026
Registratiedatum : 01-07-13

Panem ID
Naam: Clarisse Adams
District: 4
Partner: Rozen zijn rood, smurfen zijn blauw, ik dacht dat ik lelijk was maar toen zag ik jou

BerichtOnderwerp: Re: When the waves are waving. {Lenobia}   wo jul 31, 2013 10:47 pm


Fantasy is the beginning of each human realization
Met opgetrokken wenkbrauwen keek Clarisse naar een helemaal-in-het-zwart-geklede-pretmadam. Wat deed die hier? Je zag onmiddellijk aan haar uiterlijk dat ze niet uit District 4 kwam. Haar ogen waren totaal anders.
Niet blauw, maar ook het bruine haar was Clarisse bijna onmiddellijk opgevallen. En de overdosis make-up die ze op haar gezicht had gesmeerd stond Cla ook niet erg aan.
Ze schrok zich dood toen miss unknown opeens begon te vitten.
"Het spijt me, miss perfect." snauwde ze terug. "Als jij jezelf zo überperfect vind dat niemand naar je mag kijken vraag ik me af wat je hier op een overbevolkt strand komt doen. En zels àls we dat overbevolkt strand vergeten, is het nog steeds een klein beetje onvriendelijk om direct tegen iemand te gaan snauwen die je niet eens kent of niets misdaan heeft, gewoon omdat die naar je kijkt. Vind je zelf ook niet?"het kon Clarisse geen ene moer schelen dat degene die nu recht voor haar stond waarschijnlijk een stuk ouder dan haar was en uit een ijdeler district kwam. Misschien zelfs uit het Capitool, aan de overdosis make-up te zien.
Ze zou haar humeur niet laten vergallen door pretmadam, en ze zou zich al zeker de les niet laten spellen, zelfs al kwam ze uit dat verdomde Capitool.
"Dus, wat ik wilde zeggen was dat, als je alleen maar stomme commentaar kunt leveren je die ook voor jezelf kunt houden óf er iemand anders mee lastigvallen. Als je die in elk geval al niet zo verschrikkelijk afsnauwt als mij, want dan ga je vrees ik geen mensen vinden die het met je eens zijn." er verscheen een dodelijke blik op Clarisses gezicht.
Ze had een onverbiddelijke bloedhekel aan chichi-madammen die daarbovenop nog eens zo onvriendelijk waren als een naaktslak. Die kwamen ook altijd op de meest ongepaste momenten om je te ergeren.
Als je ergens op vakantie gaat, ben je toch een klein beetje vriendelijker dan dat tegen mensen die je gewoon aankijken. "Aan jou de keus."

//Ik ben helemaal niet blij met deze post, maar ik wilde wel iets posten, dus vandaar...
I am who I am. You are who you are. Everyone is unique


Laatst aangepast door Clarisse op do aug 01, 2013 9:32 am; in totaal 2 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lenobia

avatar

Aantal berichten : 338
Mockingjays : 17590
Registratiedatum : 29-06-13
Woonplaats : Fluffyland

Panem ID
Naam: Lenobia LaFonte
District: Capitool
Partner: If you don't have it, you just need to fight for it.

BerichtOnderwerp: Re: When the waves are waving. {Lenobia}   do aug 01, 2013 12:55 am


people change
Het meisje keek haar net zo afspeurend aan als Lenobia dat bij haar deed. Plotseling zei ze: "Het spijt me, miss perfect." Lenobia had nu beide wenkbrauwen opgetrokken. Waarom sloeg ze zo'n toon aan tegen haar? Herkende ze haar soms niet? Wist ze niet waartoe Lenobia in staat was met mensen die haar niet aanstonden? Na een korte adempauze vervolgde het meisje: "Als jij jezelf zo überperfect vind dat niemand naar je mag kijken vraag ik me af wat je hier op een overbevolkt strand komt doen. En zels àls we dat overbevolkt strand vergeten, is het nog steeds een klein beetje onvriendelijk om direct tegen iemand te gaan snauwen die je niet eens kent of niets misdaan heeft, gewoon omdat die naar je kijkt. Vind je zelf ook niet?" Verbaasd liet Lenobia haar glimmend rode onderlip zakken en keek haar achterdochtig aan. Ze vond het het niet eens waard tegen haar te schreeuwen wie ze wel niet dacht te zijn. Ze vond het het niet eens waard om te snuiven of een ander afkeurend gebaar te maken. In plaats daarvan liet ze de woorden langs zich heen glijden alsof ze glazen met limonade op een feestje waren. Alsjeblieft zeg. Ze had absoluut hersenen, ook al dachten mensen dat schoonheid en slim niet in combinatie gingen. Ze was wel degelijk sociaal geweest, ooit, in iets wat ze een vorige leven noemde. Voordat ze ontdekte dat mensen zo ontzettend egoïstisch konden zijn als haar moeder. Het was een harde wereld. En als ze ooit haar vader zou moeten opvolgen, zou ze mensen moeten afsnauwen alsof het haar omgangstaal was. "Dus, wat ik wilde zeggen was dat, als je alleen maar stomme commentaar kunt leveren je die ook voor jezelf kunt houden óf er iemand anders mee lastigvallen. Als je die in elk geval al niet zo verschrikkelijk afsnauwt als mij, want dan ga je vrees ik geen mensen vinden die het met je eens zijn." Ze keek het meisje alleen maar aan. Ze maakte geen aanstalten haar excuses aan te bieden of, zoals ze normaal gedaan zou hebben, haar opnieuw af te snauwen. Gatver, als ze haar woorden herdacht, leek ze net een ordinaire slet. Een Capitoolvrouw zoals die behoorde te zijn. De dodelijke blik die het meisje achter haar woorden plakte, deed haar nog meer verbazing opleggen. Maar daarna kon ze een glimlach niet onderdrukken. "Aan jou de keus." Ze plantte haar handen in haar zij en glimlachte vals naar haar. "Weet je, zo te horen denk ik niet dat ik echt een keuze heb." Ze klonk niet fel, zoals eerst haar intentie was geweest, het klonk zacht en bijna aardig. Ze onderdrukte de neiging door zo van te walgen dat ze zou gaan kokhalzen, en zei weer hooghartig en semi-onschuldig: "Als je dat zo zegt, lijk je bijna op mij. Dat mag ik wel." Dat was waarschijnlijk het aardigste wat ze ooit tegen iemand had gezegd. Ze zou niet breken onder haar woorden, in feite deden ze haar helemaal niets, omdat ze toch niet haar echte persoonlijkheid beledigde. De persoonlijkheid de schuilging onder haar Capitool-gedrag, was zo anders, zoveel extremistischer, dat het bijna aanhing tegen de bitchy kant die ze zojuist even had laten ontglippen door haar ijzersterke masker, maar haar echte persoonlijkheid was iets heel anders. Alsof ze haar ziel had verkocht aan de duivel. Dit was onschuldig geweest. Ze klakte met haar tong. "Dus... Ik denk dus dat ik 'kies' voor de kant waarbij ik je niet meer afsnauw. Als je me tenminste een keus laat." Zei ze liefelijk en onschuldig. Inwendig voelde ze een erg slechte lach door haar lichaam rollen, die duivelse plannen in haar binnenste kookte. "Aangezien je geen idee lijkt te hebben wie ik ben..." Lenobia liet een steelse blik over Clarissa glijden. "Zal de dochter van de president zich even voorstellen. Mijn naam is Lenobia LaFonte, het meisje dat dus zeg maar nooit haar excuses aanbied, even ter informatie." Het eerste deel van haar titel sprak ze uit met trots en een brede, gemaakte, glimlach. Na haar naam verlaagde ze haar geluidsniveau tot ze bijna fluisterde, maar dan goed verstaanbaar. Ze hoopte maar dat die meid eens wat meer naar de Spelen zou kijken, Lenobia werd behoorlijk vermoeid van al dat voorstel-gedoe.

//Wat zijn we lekker aardig voor elkaar Smile
Mogen ga ik om tien uur helaas weg en ik denk niet dat er wifi zal zijn. Dus alvast 'X'.
So don't hold on to the girl I used to be, I probably killed her
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Clarisse

avatar

Aantal berichten : 154
Mockingjays : 15026
Registratiedatum : 01-07-13

Panem ID
Naam: Clarisse Adams
District: 4
Partner: Rozen zijn rood, smurfen zijn blauw, ik dacht dat ik lelijk was maar toen zag ik jou

BerichtOnderwerp: Re: When the waves are waving. {Lenobia}   za aug 03, 2013 5:01 am


Fantasy is the beginning of each human realization
Miss perfect bleef haar nog een tijdje aanstaren vooraleer ze iets zei.
"Weet je, zo te horen denk ik niet dat ik echt een keuze heb." zei ze hooghartig. Fijn. Clarisse had niet verwacht dat mensen zo'n hoge dunk van zichzelf zouden kunnen hebben. "Als je dat zo zegt, lijk je bijna op mij. Dat mag ik wel." ze moest de neiging om een spottend lachje te produceren onderdrukken. Ze wílde zelfs in de verste verte niet op zo'n bitch lijken. Dus... Ik denk dus dat ik 'kies' voor de kant waarbij ik je niet meer afsnauw. Als je me tenminste een keus laat."
"Natuurlijk." antwoorde Clarisse, die probeerde een geïrriteerde toon in haar stem te onderdrukken.
"Aangezien je geen idee lijkt te hebben wie ik ben..." Cla zuchtte. Hier gingen we weer met dat soort gedoe. Wie denk je wel dat je bent. Je kent me niet eens. Je weet zeker niet wat ik kan doen met je? ze was dat soort gedrag zó beu. Alsof ze de dochter van de president was. En dan nog. Waarom zouden ze dan nog zo hatelijk moeten doen dat iemand er zelfmoord zou van plegen?
"Zal de dochter van de president zich even voorstellen. Mijn naam is Lenobia LaFonte, het meisje dat dus zeg maar nooit haar excuses aanbied, even ter informatie." er verscheen een glimlach op Clarisses gezicht, maar geen vriendelijke of blije glimlach. Meet een spottende. Of een geërgerde.Ze wist niet of ze haar zou moeten geloven. Iedereen kan tenslotte zeggen wat ze willen.
"Fijn." antwoorde Cla kort. Ze had geen zin om hier meer woorden aan vuil te maken. Als het echt zo was, had ze het slecht getroffen en zou ze zich uit deze hatelijke situatie moeten redden, en als ze loog, dan zou ze een klacht bij de vredebewakers kunnen indienen wegens "verraad aan het Capitool".

//Grrrr... I don't know why, maar de laatste tijd lukt het me echt niet meer posts van kwaliteit/goede posts te schrijven...
I am who I am. You are who you are. Everyone is unique
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lenobia

avatar

Aantal berichten : 338
Mockingjays : 17590
Registratiedatum : 29-06-13
Woonplaats : Fluffyland

Panem ID
Naam: Lenobia LaFonte
District: Capitool
Partner: If you don't have it, you just need to fight for it.

BerichtOnderwerp: Re: When the waves are waving. {Lenobia}   ma aug 05, 2013 7:36 am


people change
Het meisje stemde in met de verantwoording van haar keuzen. Ze had nu al een vreselijke treinreis achter de rug en had eigenlijk helemaal geen zin hier te gaan zitten, maar dit was waarschijnlijk de plek waar de mensen het minst op elkaar gestouwd zaten, als naar lucht happende sardientjes, klaar om verpakt te worden. Lenobia onderdrukte een zucht. Ze wist ook niet wat ze wilde, maar plotseling vriendelijke dingen uitkramen leek bij geen een van haar opties te horen. Nu niet nooit niet. Natuurlijk gaf ze mensen het recht dat te haten, daar had ze wel vaker mee te maken gekregen. Het was ook niet echt een doel om zoveel mogelijk lief genomen te worden. Haar doel was macht. Puur en alleen, macht. Ze wist niet waarom, maar macht gaf haar het gevoel dat ze op al haar zetten veilig zou zijn en zonder, zo het maar een grote kutzooi zijn. En ja, grover taalgebruik dan de meeste mensen van haar verwachtten, hoorde ook bij die keuze. Ze moest nog in overweging brengen wat 'afsnauwen' daar mee te maken had, maar ook dat bezorgde haar een veilig gevoel van het hebben van een voorbeeld. Haar moeder had dat vroeger ook gedaan, en dit was niets meer dan een zielige kopie van dat gedrag. Nee, gatver, ze had er zelf een hekel aan als mensen zielige verhaaltjes over hun leven gingen ophangen of een verklaring voor hun gevoelens aflegde. Liet ze daar maar niet mee beginnen. Het meisje leek niet erg geïnteresseerd in een kennismaking met Lenobia, wat haar deed afvragen of ze haar niet met woorden maar fysiek aan moest pakken. Even vertoonde ze een grimmige glimlach waarin ze haar van alles aandeed, maar dat zou nooit meer worden dan beelden in haar hoofd. Als het ging om nastreven wat ze zich allemaal voornam, zou ze waarschijnlijk echt een Avox zijn. O, ze moest er niet aan denken dat haar tong eraf werd gesneden en ze nooit meer bevelen uit kon spreken maar mensen dat bij haar zouden doen. Het meisje mompelde iets, kortaf, wat leek op "fijn" en het schudde Lenobia uit haar lugubere gedachten. Nog steeds leek ze niet overtuigd van de status en het aanzien die ze in het Capitool had, wat haar razend zou kunnen maken. Haar echt haar gedachten zou kunnen laten nakomen. In plaats daarvan onderdrukte ze de neiging een hooghartig gesnuif uit te brengen of iets wat daarop leek, en zei ze: "Je zou echt meer naar de Spelen moeten kijken, weet je?" Dan zou ze het misschien geloven, aangezien ze altijd met haar vader de opening verzorgde. De Spelen. Dat was iets wat ze fantastisch vond aan het hele Lena-Volg-Mij-Op-Gedoe. Want een goede baan bij de Spelen was iets wat niet elke dag voorkwam. Toch had ze liever in een district gewoond, zodat ze zich zou kunnen opofferen voor elke ziel die dan ook gekozen werd op de Boetedag. Niet dat Lenobia een type voor opoffering was, maar alleen maar uit eigen belang, zodat ze mee kon doen. Even voelde ze een steek van jaloezie door zich heen schieten voor het meisje. Zij had de kans om mee te doen, te winnen -een kans op enige roem en rijkdom. Toen, in een fractie van een seconde hief ze haar hoofd en verkoos zichzelf en haar eigen leven boven dat van haar, en deed ze net of het niet gebeurd was. Zonder enige toestemming ging Lenobia naast het meisje op de grond zitten, wat haar weer een stap verder verwijderde van de strenge gebruiken en regels die ze moest en zou opvolgen als zij zou regeren. Het gaf haar een gevoel van trots, maar tegelijkertijd ook weer niet. Tegelijkertijd galmde de stem van haar moeder door haar hoofd, zonder beeld, want dat begon te vervagen, haar toon berispend. Lenobia knipperde met haar ogen, en nam zich voor (misschien zou ze het nakomen, misschien niet) om niet meer aan haar moeder te denken. Ze was weg. Punt. Einde verhaal. Mentaal zette ze nog een stap door te zeggen: "Ja, ik weet dat ik onbeleefd ben geweest, maar voor als het je ook maar iets interesseert, ik heb net echt een klote-reis achter de rug -serieus, dat zou ik je niet adviseren. Dus, als het niet te veel gevraagd is, wil ik graag je naam weten." Het hoorde beslist niet dat Lenobia iemands naam vroeg, of zichzelf al voorstelde. Iedereen hoorde te weten wie ze was, eigenlijk. En iedereen hoorde zich aan haar voor te stellen zonder dat zij het hoefde te vragen. Maar dat zou niet gebeuren, niet met dit meisje in ieder geval en misschien in heel dit District wel niet. Als dat zo was, zou ze zich beter kunnen aanpassen. Ze verbaasde zichzelf over haar plotselinge omkeer, maar ze zou natuurlijk liever een overdosis pillen slikken dan dat openlijk toegeven.

//Maak je geen zorgen om je posts, ze zijn hartstikke goed!
//Sorry, beetje late reactie, maar de Wifi-verbinding is nog al schizofreen ben ik bang. Smile
So don't hold on to the girl I used to be, I probably killed her
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Clarisse

avatar

Aantal berichten : 154
Mockingjays : 15026
Registratiedatum : 01-07-13

Panem ID
Naam: Clarisse Adams
District: 4
Partner: Rozen zijn rood, smurfen zijn blauw, ik dacht dat ik lelijk was maar toen zag ik jou

BerichtOnderwerp: Re: When the waves are waving. {Lenobia}   zo nov 10, 2013 10:26 pm


Fantasy is the beginning of each human realization
Clarisse zag hoe miss-ik-doe-alsof-ik-belangrijk-ben-omdat-ik-toevallig-presidentsdochter-ben haar mond hield na haar korte en ongeïnteresseerde antwoorden. Voor even dan toch. Clarisse wist best dat hopen dat ze zou blijven zwijgen ijdele hoop was en dat ze dat nooit zou doen.
"Je zou echt meer naar de Spelen moeten kijken, weet je?" zei ze. Nu draaide Clarisse zich eindelijk naar haar toen om haar eens te zeggen waar het op stond.
"Dat is iets dat vrij moeilijk gaat als er van mij verwacht wordt dat ik én naar school ga overdag, én van alle inwonersaantallen uit mijn hoofd blok, en in de tijd die dan nog rest mag gaan vissen om ervoor te zorgen dat jullie eten hebben." Clarisse hoopte enigszins wel dat ze nu min of meer duidelijk gemaakt had dat daarnaast nog naar de spelen kijken een mission impossoble was.
"Ja, ik weet dat ik onbeleefd ben geweest, maar voor als het je ook maar iets interesseert, ik heb net echt een klote-reis achter de rug -serieus, dat zou ik je niet adviseren. Dus, als het niet te veel gevraagd is, wil ik graag je naam weten." Clarisse beet geërgerd vanbinnen op haar kaak. Het kon haar niets schelen wat ze zei, Cla wist toch dat er 99 procent kans was dat ze het niet meende, al liet de de ergernis niet blijken.
"Ik ben in de verste verte niet van plan naar het Capitool te reizen, zelfs al zou ik het kunnen betalen, dus over mij hoef je je echt niet druk te maken." antwoordde Clarisse glimlachend. Niet de glimlach die iedereen toegeworpen zou willen krijgen, maar echt spottend kon je hem ook niet noemen. "En mijn naam is Clarisse." waar dit gesprek zou op uitlopen, wist ze ook niet, maar vriendschap zou er ook allicht niet van gaan komen. En dat was ook het laatste dat ze zou willen met Miss B.

// moet jij nodig beginnen over laat posten, ik laat er drie maand en 6 dagen tussen ^^ Sorry, trouwens.
//Nu vind ik deze post niet zo denderend, maar mijn RPG'en is erop verminderd sinds ik het meer ben gaan doen. Vandaar mijn lame en korte postjes. Sorry!/color]
I'm back, bitches ~ C.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: When the waves are waving. {Lenobia}   

Terug naar boven Go down
 
When the waves are waving. {Lenobia}
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Hongerspelen :: Panem :: District 4-
Ga naar: