IndexIndex  PortalPortal  GebruikerslijstGebruikerslijst  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  Panem  

Deel | 
 

 Search for the resistance • Red [Burning butterfly]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Clarisse

avatar

Aantal berichten : 154
Mockingjays : 15036
Registratiedatum : 01-07-13

Panem ID
Naam: Clarisse Adams
District: 4
Partner: Rozen zijn rood, smurfen zijn blauw, ik dacht dat ik lelijk was maar toen zag ik jou

BerichtOnderwerp: Search for the resistance • Red [Burning butterfly]   ma nov 11, 2013 9:02 am


Fantasy is the beginning of each human realization
Misselijk stapte Clarisse de trein uit, het station op. Misschien had Miss Bitch toch nog gelijk gehad over het feit dat treinreizen naar Districten niet degene waren die mensen zich zouden wensen. Dan zwom ze nog liever de Atlantische oceaan over, maar zo te zien zou ze hier niet onmiddellijk een zee of oceaan tegenkomen, dus legde ze er zich maar bij neer dat, als ze terug zou gaan keren naar District 4, ze nog zo'n misselijk makende met de trein zou moeten maken.
De graanvelden om haar heen voelden helemaal niet vertrouwd, niet zoals zand dat zich tussen je tenen wriemelde of als water dat je kleddernat maakte. Zelfs niet zo pijnlijk zoals wanneer je op een krab zou stappen. Zachte aarde, ruwe, snijdende graanplanten en rare lucht. Ze zou niet weten hoe ze de lucht anders zou moeten beschrijven. Hij was gewoon raar. Punt uit. Niet zoals de helderblauwe hemel in District 4.
Thuis had ze vage roddels gehoord over dat er een verzetsgroep zou zijn in District 9, dus had ze maar besloten dat zelf eens grondig te komen uitzoeken. En om wraak te nemen voor haar tweelingzus Aurélie. Ze zou het Capitool eens goed laten weten wie Clarisse Adams was. En is. En zal zijn.
'Stom graan.' vloekte ze zachtjes in haarzelf, toen ze zag dat ze zich eraan gesneden had. Waar zou ze gaan beginnen met naar dat verzet te zoeken? District 9 zag er geen klein district uit, en als ze dan ook nog eens tot op de aardkern zou mogen graven om te zien over het toch niet toevallig ondergronds lag, zou een hoop werk kosten. En wellicht zelfs meer dan dat. 'Hmm', zuchtte ze. 'Waarom ook... aaaah!' geschrokken keek ze op naar een persoon tegenover haar. 'Wie ben jij?'

//Lame postje, I know, maar mijn eerste posts zijn dat altijd ^^
[/color]
I'm back, bitches ~ C.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Red

avatar

Aantal berichten : 167
Mockingjays : 15305
Registratiedatum : 11-08-13
Woonplaats : Earth

Panem ID
Naam: Redelia 'Red' Smith
District: 5
Partner: I am not afraid to love, I am just afraid of not being loved back

BerichtOnderwerp: Re: Search for the resistance • Red [Burning butterfly]   ma nov 18, 2013 9:14 am


ı αм пσт αғяαıɔ σғ тнε ɔαяκ; ı αм αғяαıɔ σғ шнαт'ƨ ıп ıт
Red mocht van zichzelf niet de hoop koesteren dat er een kans bestond dat Emma nog in leven zou zijn, maar ze kon het gewoon niet helpen. Ze wist helemaal niets af van deze gevangenschap en had altijd gedacht dat Emma opgeslokt was in de Spelen, precies zoals ze op tv en duizenden keren in haar nachtmerries had gezien. Zoals heel Panem op tv had gezien. Maar voor hen was ze niet meer geweest dan een tribuut, een pion in de Spelen. Een fragiel meisje met blond haar dat net twaalf was. Het meisje dat met geen enkele kans ooit zou kunnen winnen. Ze hadden er misschien niet eens bij stil gestaan. Maar voor Red was ze zoveel meer geweest dan dat... Ze slikte. Daarna herpakte ze zichzelf weer en versnelde haar pas. Emma. Hoe haar nek in minder dan een seconden en een onverwacht shot was omgedraaid alsof het een grassprietje was, puur omdat ze iemand in de weg stond. Ze kon zich niet meer herinneren wat er thuis was gebeurd, maar de klap was hard aangekomen. Het enige wat Red zich nog voor de geest wist te halen, was het beeld van haar zus, roerloos. Puur en alleen een verpakking, lege ogen... Emma had Red zoveel steun geboden in de tijden toen ze zich niet meer kon herinneren dan angst, overal om haar heen. Red was tien toen ze dacht haar zus verloren te hebben.
Maar nu... Ze kon de hoop en opwinding gewoon niet achterhouden. Maar ze mocht het niet, want wat nou als Emma het niet overleefd had? Dan zou het voelen of ze haar een tweede keer verloren zou hebben. En de pijn die ze toen beleefd had wilde ze niet nog eens beleven al hing haar eigen leven er vanaf. Ze huiverde, hoewel het veel warmer was dan thuis in District 5. Thuis. Ze wisten niets van Red's vertrek. Maar misschien was dat wel beter zo. Ze wilde niet hen ook nog de hoop geven die misschien helemaal niet waar was. Bovendien hadden ze haar niet laten gaan. Soms had ze het gevoel dat ze dachten dat thuis als een kliniek voor haar was, waar haar ouders haar continu in de gaten zouden houden. Haar oog viel op haar rechterarm. De krassen zaten daar niet omdat ze een einde wilde maken aan haar leven. Ze zaten er omdát ze haar leven wilde beteren. En dit was een mooie kans daartoe. Ze liet haar linkerwijsvinger over alle zeventien de littekens glijden. Stuk voor stuk brachten ze herinneringen terug, lieten haar weer zien hoe het was met al die angsten te leven. Maar het maakte haar niet meer angstig, of welk negatief gevoel dan ook. Het vulde haar enkel met kracht, en dat was precies wat ze nodig had. Toch trok ze haar vest erover aan. Het was beter zo.
Waar moest ze zoeken? De treinreis van ongeveer twee uur geleden was al erg genoeg geweest. Ze was bijna gaan denken dat ze ook een angst voor openbaar vervoer had ontwikkeld, maar gelukkig waren de deur net op tijd voor haar opengeschoven om District 9 aan haar te ontwaarden. Het was stil en benauwd, de grond was droog maar tegelijkertijd erg vruchtbaar, en de lucht... Ze kon er niet veel over zeggen, behalve dat deze niet was zoals ze was gewend. Toch had ze niet het gevoel gehad dat dit hoorde, zelfs niet voor dit District. Uiteindelijk was ze gewoon maar gaan lopen, want iemand vragen naar het verzet durfde ze niet. Zo'n twee uur had ze het gestaag volgehouden, maar nu begon ze toch erg moe te worden en de moed zonk haar langzaam in de schoenen. Bovendien was het veel te heet, maar als ze iets uit zou trekken zou ze verbranden, en ze had dorst. En al die factoren brachten haar uit evenwicht en steeds verder van haar doel af. Mentaal gezien. Misschien fysiek gezien ook wel, maar tekenen van een verzet had ze nog niet gezien.
Ze kneep haar ogen samen. Liep daar nu iemand? Het was nog ver weg, maar er liep wel degelijk een nog kleurloos persoon op haar af, ook al zaten er meters van het smalle pad door het graag tussen. Ze stond even stil en hield haar hoofd schuin. Plotseling begon ze te trillen. Haar hart begon driemaal sneller te slaan en, ze wilde het niet toegeven maar het liet haar geen keus, ze was bang. Dit was niet het goede moment een paniekaanval te krijgen. Eigenlijk was het dat nooit, maar die had ze ook al jaren geleden voor het laatst gehad. Ze zag geen andere optie dan het hoge graan in te duiken en een stuk van het pad weg te lopen. Terwijl ze bleef lopen, probeerde ze haar ademhaling weer een onder controle te krijgen. Waarom was ze nu plotseling bang? Ze realiseerde zich dat ze het antwoord diep vanbinnen maar al te goed wist. Soms leek het alsof haar gedachten haar iets totaal anders vertelde dan haar gevoel, en in dit geval sprak de een de ander weer tegen,  hoewel ze wist dat heer gevoel gelijk had.  Het had allemaal niet zoveel voorgesteld geleken te hebben, het Verzet. Maar wat nou als ze het helemaal niet kon? Als ze geen mensen kon doden, geen opstand kon voeren of... of niet aan zou kunnen dat Emma echt dood zou zijn omdat ze al veel te veel hoop had toegelaten. Ze veegde in een snelle beweging haar natte wang af met vier van haar vingers. De zoute tranen prikte op haar droge wangen. Als dit iemand van het verzet was, kon ze niet meer terug. Ze haalde diep adem en ontspande haar schouders. Maar dat moest haar niet bang maken. Ze moest het onder ogen komen. Voor Emma. Haar ademhaling was weer in ritme, haar handen trilde niet meer. Als het aan haar lag was het veilig. Ze haalde nog eens diep adem en wilde net het graan aan de kant duwen, toen ze een stem hoorde. "Stom graan," prevelde een meisjesstem. Red verstijfde. Was zij de persoon geweest? Toen glimlachte ze. Als dat zo was, had ze geen enkele reden om bang te zijn. Door het hoge graan heen, zag ze een blond meisje staan, niet groter dan zij. Ze zag eruit alsof ze uit een hoog district kwam, misschien zelfs wel uit het Capitool. Dit kon Red wel aan. In een vastberaden beweging duwde ze het graan opzij. Het meisje was net een zin begonnen, toen Red het pad opstapte en haar gil die onderbrak. Geschrokken keek ze Red aan. "Wie ben jij?" Red trok haar wenkbrauwen op en bestudeerde haar. Nam elk detail van haar in zich op. Kon ze haar vertrouwen? Haar naam geven, haar iets vertellen over het verzet? Ze wist niet hoe lang ze stil was geweest toen ze eindelijk besloot haar mond te openen en te zeggen; "Redelia... Red. Jij?" Ze praatte niet veel, maar het meisje moest toch wel uit haar woorden kunnen opmaken wat ze duidelijk probeerde te maken. Of ze kwam werkelijk uit het Capitool en had meer boezem dan hersenen. Ze zweeg weer en bleef haar in zich opnemen. "Sorry. Ik wilde je niet laten schrikken." Ze maakte een overbodig handgebaar en liet haar handen snel zenuwachtig zakken. Red moest erachter zien te komen of dit meisje iets van het Verzet wist, voor ze haar mond erover opendeed.

//Sorry sorry sorry it took so long!
чσυ αяε мч шσяƨт ғεαя тσ cσпǫυεя

_________________

Face the fears you're born with to face a peacfull death
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
Search for the resistance • Red [Burning butterfly]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Kitten search {Leopardskin x Memphis}
» Burning Crusade
» [Search] The wonder of Life ~
» butterfly
» Humming Search

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Hongerspelen :: Panem :: District 9-
Ga naar: